Tilkynningaskylda

Í nútímasamfélagi þurfa alltaf allir að vita allt og segja öllum allt.

Það er eins og hlutirnir sem maður gerir séu merkingarlausir nema einhver viti af þeim, nema ALLIR viti af þeim.
Hversu margir status-ar á Facebook eru til dæmis "var að baka" eða "er þreytt" eða "er í skólanum" eða "er að fara í strætó!" eða einhverjar útgáfur af einhverju svipuðu.
Af hverju þarf ég að vita það á Facebook að fólk sem að ég veit að er í skóla, sé í skólanum?
Samt les maður þetta og stundum skrifar maður eitthvað við þetta, af því að eitthvað í manni segir að maður verði að koma þessu á framfæri.

Ekki misskilja mig, ég er algjörlega háð Facebook og ég hef oft staðið sjálfa mig að því að setja inn svona statusa. Ég hef oft tilkynnt fólki það að ég sé að borða ristað brauð. HVAÐ ER ÞAÐ?
Hverjum er ekki sama um hvort ég rista brauðið mitt eða ekki, eða að ég fái mér brauð yfirleitt?

Svo er það þessi hugsun að vera "ekki þessi týpa" heldur týpan sem setur inn "mikilvæga" statusa, djúpt þenkjandi fólk.

Ég hljóma eins og ég sé geðveikt pirruð út í þetta eða finnist þetta geðveikt asnalegt, en er blogg ekki nákvæmlega það sama?

Er það grunnþörf að fólk viti hluti um mann?
Til dæmis á bloggsíðum sem maður átti áður fyrr, þá var alltaf svona "Um mig".
Svo verður maður spenntur þegar fólk svarar, þegar maður veit að fólk hefur lesið það sem maður skrifaði, meðtekið það og fundist eitthvað um það.

Þetta er ekki eitthvað sem liggur mér sérstaklega á hjarta núna samt, ég hafði bara þessa þörf til að tjá mig og vona að einhver lesi þetta.

Mannlegt eðli gerir mig forvitna.

Fréttaljósmyndir

Ég rakst á umræðu um þetta í dag og það fékk mig til að hugsa.
(Vil um leið benda á þetta líka
og þetta )

Hvað finnst ykkur um þessar ljósmyndir og svona ljósmyndir?
Eiga svona myndbirtingar rétt á sér?

Ef við gefum okkur það að fjölskylda stráksins í efri fréttinni hafi leyft þessa myndbirtingu, hver og einn fjölskyldumeðlimur var spurður og kærasta ef hann átti svoleiðis og allir samþykktu, hvað finnst ykkur þá um þessa mynd?

Í umræðunni þar sem ég sá þetta var ein að tala um hversu ógeðslegt þetta væri, hvort sem aðstandendur hefðu leyft þetta eða ekki, "af hverju hjálpaði ljósmyndarinn ekki" "mín fyrstu viðbrögð væru ekki að taka upp myndavél!" o.sv.frv.

Auðvitað eru manns fyrstu viðbrögð við því að einhver lendi í slysi eða er sprengdur eða hvað annað ekki að vippa upp vélinni og ná sem bestri mynd.
En ljósmyndarinn er þarna í þessum tilgangi, ekki satt? Að skrá niður söguna. Sýna utanaðkomandi aðliðum hvað er VIRKILEGA í gangi.

Maður hefur alveg séð stríðsmyndir af börnum sem eru frá þessum löndum í Asíu, og ekki jafn margir eru jafn hneykslaðir yfir því.
Er líf þessarra barna eða þeirra hermanna minna virði en líf vesturlandabúa?
Og ég er alls ekki að reyna að óvirða strákinn á myndinni, alls alls ekki.
En af hverju er meira mál að birta hans mynd eða mynd af hvaða annarri stríðsmynd sem hefur ekki fengið jafn mikla athygli og þessa?

Æi ég veit ekki alveg.
Mig langaði bara að vekja athygli á þessum myndum.

Ég er algjörlega 100% hlynnt því að svona myndir séu teknar og sýndar svo lengi sem aðstandendur samþykja að myndin sé birt. En það er ekki tekið fram svo ég veit það ekki.

Við þurfum að vita af þessu af því að þetta er að gerast.
21 árs bandarískur strákur, sem á fjölskyldu, vini, kannski kærustu, áhugamál o.sv.frv. var sprengdur og dó.

Það er ekki nóg að segja það bara.

Ég hef svo mikið að segja

Ég veit að síðasta blogg hét þetta líka en ég hef í alvöru svo rosalega mikið að segja við svo rosalega marga um svo rosalega margt.

Og svo margt af því get ég ekki sagt við svo marga um svo margt því það er ekki minn staður eða það er bara ekki nauðsynlegt.

Stutt blogg.

Ég hef svo mikið að segja

Að ég veit ekki hvar ég á að byrja og ég er hrædd um að gleyma einhverju.

Þess vegna ætla ég bara að setja það allt saman í einn hrærigraut hér og greiða úr því seinna þegar ég hef tíma.

Ég er sjálfhverf, eigingjörn, afbrýðissöm, þrjósk, frek og ósanngjörn. Og mér finnst það frábært.
Ég er loksins einhver mynd af mér sjálfri.

Ætli sveitaflugur séu hamingjusamari en borgarflugur?

Ætli einhver hafi einhverntíma gengið á fjöllin sem ég var að horfa á um helgina, úr fjarska? Hrikaleg klettabeltin... Hversu margir fermetrar á jörðinni ætlu séu algjörlega alveg ósnertir af mannkyni?

Listir... þetta er ennþá að flækjast í hausnum á mér. Eiginlega ætti ég að þakka vini mínum fyrir að hafa verið ósammála mér um daginn, þó ég ætti líka að skamma hann af því að ég hef eiginlega ekki geymslupláss fyrir allar þessar hugsanir! ;)
Hvað er list?
Ég ræddi þetta lauslega við hana Silju í gær... Er krotið sem 3 ára barnið vill setja upp á ísskáp minni list en Da Vinci? Af hverju?
Blogg er list.

Sveit og borg og einangrun og snobb.

Tónlist, tónlistarsnobb.

Ást, annað fólk. Af hverju dæmir maður annað fólk svona mikið en gerir sömu hluti sjálfur?

Ég held að þetta sé nóg af hrærigraut í bili.
Ég skrifaði líka ljóð og smásögu sem ég er að velta fyrir mér hvort ég setji inn á bloggið.
Kemur í ljós.