Ég veit hvað ég vil gera

Ég hef alltaf vitað hvað ég vil gera.
Ég hef alltaf sagt það og það hefur aldrei verið neitt vafamál.

En ég veit það alltaf meira og meira.

Ég vissi það meira þegar ég fór í fyrsta áfangann minn í leiklist í MH.
Þegar ég lít til baka og sé hvað ég hefði mátt gera betur.
Þegar ég hugsa til tímanna og hversu glöð ég var.

Ég vissi það meira þegar ég fór í einræðu og senuáfanga í leiklist í MH.
Þegar ég lærði textann við einræðuna mína úr Degi Vonar, þegar ég pældi í karakternum.
Þegar ég lærði að standa alveg kyrr á sviði.
Þegar ég var gömul kona að tuða í manninum mínum í senuvinnunni.

Ég vissi það meira þegar ég áttaði mig á hversu illa ég stóð mig í þessum áfanga.
Þegar ég höndlaði ekki að heyra gagnrýni um senuna mína af því að ég vissi hvað hún gekk illa.
Þegar ég ákvað að ég myndi ekki standa mig svona illa aftur.

Ég vissi það meira þegar ég sat á brúnni í Listigarðinum að þykjast veiða.
Þegar fólk velti því fyrir sér hvort ég væri lifandi.

Ég vissi það meira þegar ég gekk út úr Rósenborg 29. ágúst 2009 um 21.50
Þegar ég gekk niður kirkjutröppurnar og fólk stoppaði, horfði, benti, hvíslaði.
Þegar ég gekk út á gatnamótin við Hótel Kea, Bautann, göngugötuna og þar.
Þegar fólk stoppaði, það myndaðist hópur, það horfði, hvíslaði, spurði, var hrætt.
Þegar ég sá Jón Má fara niður stigann af sviðinu uppi í gilinu og fólk fór að hópast að okkur.
Þegar ég sá kyndlabörnin koma nær og fara fyrir framan hópinn.
Þegar ég heyrði tónlistina byrja. Taktinn.
Þegar ég leit upp á sama tíma og allir hinir, dansaði eins með hinum, horfði á Viljar, Pétur, Sunnu og Ídu gera sín atriði
Þegar ég heyrði Jón Má öskra "STOOPP" og gangan hélt af stað niður göngugötuna.
Þegar fólki brá við að sjá mig.
Þegar fólk klappaði fyrir okkur.

Ég vissi það meira þegar mér datt í hug og fékk aðstoð Silju við að þróa hugmynd.
Þegar fólk tók vel í þessa hugmynd.

Ég vissi það meira þegar ég fór á Djúpið áðan.
Þegar ég labbaði inní salinn og sá sviðið.
Settist niður í einn af þessum ótrúlega töff stólum.
Horfði á tómt, svart sviðið, ljósblátt ljósið. Fann lyktina sem af leikhúsi.
Sá fullan salinn.
Þegar ég horfði á sviðið og ímyndaði mér að ég stæði þar og hjartað í mér tók kipp.
Þegar ljósin dimmuðust og Ingvar E. Sigurðsson gekk fram á sviðið.
Þegar hann byrjaði að tala og ég sá fyrir mér það sem hann talaði um.
Þegar hættan kom, þegar Ingvar sýndi snilli sína. Einleikur.
Þegar ég sá alla vöðva hans spennta, svitann spretta fram, brjálæðið í augunum.
Þegar ég var öll spennt með honum, hvað gerist næst?

Þegar sýningin var búin og ég klappaði og klappaði og klappaði. Allir voru að klappa. Konan við hliðina á mér þurrkaði meira að segja tár.
Þegar hann gekk aftur út og hneigði sig. Og hneigði sig og hneigði.
Þegar ég sá á honum svipinn og skildi hann.
Þegar hann fór aftur út af en kom svo aftur inn á, meira klapp. Fleiri hneigingar.
Þegar ánægjan skein úr augunum á honum.

Þá vissi ég það meira að þetta er það sem ég vil.
Nei, þarf.
Ég þarf á þessari tilfinningu að halda. Hjartað í mér þráir að standa á þessu sviði.

Ég var síðust út úr salnum af því að ég þurfti bara að fá að vera þar í friði og horfa á sviðið. Horfa á salinn. Finna lyktina af leikhúsinu.

Ég þarf að vera leikkona.

Viðbæting.

Mín skilgreining:

List er eitthvað sem vekur upp einhverja tilfinningu. List er upplifun.



Ég mundi eftir þessu af því að sami vinur sagði um daginn að dubstep tónlist væri varla tónlist af því að það væri svo auðvelt að búa hana til.
Lagið Bed Bugz með Rusko, dubstep lag, vekur með mér ákveðnar tilfinningar og ég hef upplifað margt í gegnum þetta einfalda lag.

Þetta lag er tónlist.

Nokkrar spurningar.

List.
Hvað er list?
Til hvers er list?
Hver ákveður hvað er list?
Hver "má" ákveða hvað er list?
Er ekki hugsun á bakvið einfalda list?
Þarf list að vera flókin til að vera list?
Er "einföld list" minna virði?
Er endilega minni hugsun á bakvið "einfalda list"?

Þetta eru spurningar sem mér datt í hug eftir að hafa verið að ræða um Lady Gaga við vin minn.

"Þetta er bara gella sem getur dansað vel og er tilbúin til þess að vera MJÖG fáklædd.. röddinni hennar er breytt mjög mikið og textinn er mjög klámfengur... basicly verið að nýta sér það að sexið selur"
"þú kannski veist ekkert um græjunar, en hver sem er getur séð að það er ekki mikil hugsun á bakvið þetta. ekki list að mínu mati"

Þetta er beint quote frá umræddum vini og þetta stakk mig svolítið.
Nú vil ég taka fram að ég vil ekki gera lítið úr umræddum vini, ég er bara svo rosalega mikið ósammála.

1. Dans er list. Ergo, manneskjan er listamaður.

2. Fötin. Mín persónulega skoðun er sú að föt séu list. Fatahönnun er kennd í listaháskólum. Föt eru leið til að tjá sig, koma einhverju á framfæri. Af hverju eru búningar svona mikilvægir í list (leiklist t.d.)? Af því að fötin hafa sögu að segja. Fólk tjáir sig í gegnum föt. Og fataleysi.

3. Röddinni er breytt. Já, það má vel vera, er það þá minni list? Er hún eitthvað minna að syngja? Nei, hún er nefnilega alveg jafn mikið að syngja eins og ef röddinni væri ekki breytt. Röddin kemur samt út úr henni. Hún fer svo bara inn í græjur sem breyta henni.

4. Textinn er mjög klámfengur og sexið selur.
Rétt. Er það minni list? Hvernig þá og af hverju? Af því að þetta er algengasta leiðin til að selja þá list sem á að selja? Er engin hugsun á bakvið klámfenga texta? Hefur hún eitthvað minna að segja þrátt fyrir að textarnir séu frekar basic?
Reyndar eru flestir textarnir hjá Lady Gaga um frægð, ekki kynlíf.

4. Ekki mikil hugsun á bakvið þetta. "ekki list að mínu mati"

Þá komum við að því sem ég er búin að hugsa mest um.
Í fyrsta lagi - hvernig vitum við hvaða hugsun er á bakvið þetta? Hvort hún sé mikil eða lítil? Vorum við viðstödd þegar þessi lög voru búin til?

Í öðru lagi - Minni hugsun = minni list? Ef það er ekki djúp pæling á bakvið hvert skref, af hverju er þetta þá ekki list? Geta skilaboðin ekki verið bara einföld? Þurfa skilaboðin að vera flókin og djúp, erfið og þung? Af hverju?

Í þriðja lagi - "að mínu mati". Þá komum við að nokkrum upphafsspurningunum aftur
Hver ákveður hvað er list?
Hver "má" ákveða hvað er list?
Af hverju "má" hinn og þessi ákveða það og á hvaða forsendum er það ákveðið?
Mín skoðun er sú að list er hvorki eitthvað sem einhverjir gúrúar ákveða að sé list né það sem manni persónulega finnst list.
Mér finnst ekki mjög mikil list að kúka á göngugötuna, en það er bara ekki mín skoðun sem ræður.
Fyrir mér er þetta ekki eitthvað sem er hægt að negla niður, hvað er og hvað er ekki list, hver segir það og hver ekki.

Það sem stakk mig mest í þessu samtali okkar var samt að það var hlegið að mér. Fyrir að finnast hún góð og fyrir að finnast hún listamaður.

Ég er engu minni manneskja þó ég hlusti á Lady Gaga.
Mainstream er ekki slæmur hlutur.

Nýlega varð ég ástfangin að myndbandinu Paparazzi með Lady Gaga (sjá hér)
Hugmyndin hefur komið til einhverrar manneskju. Jáá, svona vil ég hafa þetta.
Hvort sem það var Lady Gaga eða ekki, veit ég ekki.
Þetta myndband er ekki listaverk einhverrar einnar manneskju.
Það er Lady Gaga, sem hefur klárlega haft eitthvað að segja við gerð þessa myndbands.
Það er leikstjórinn, sem augljóslega hafði eitthvað að segja.
Það eru búningahönnuðir, förðunarfræðingar, fólk í hugmyndavinnu.
Lady Gaga kom að þessu myndbandi, ég á frekar erfitt með að trúa því að hún hafi bara verið sett í einhver föt, máluð einhvernveginn og sett inn í settið "Gerðu svona einn tveir og gjörðu svo vel". Nei.

Það að ég kalli hana listamann, þá er ég ekki að meina að hún eigi heiðurinn að öllu sem hefur komið fram undir hennar nafni. Enda er það sjaldnast þannig að ein manneskja gerir allt.

Hún er sögð skrifa textana sína sjálf.
Vinur minn talar um að hún geri það ekki.
Hvers vegna ekki?
Getur það bara ekki verið að mainstream poppsöngkona semji sína texta sjálf?
Af hverju ekki?
Ég veit að Wikipedia er ekki beint besta heimild í heimi en ég mæli með þessum lestri:
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Fame#Writing_and_development

Er svo erfitt að trúa því að hér sé á ferð stelpa/kona sem hugsar fyrir sjálfa sig og hefur ákveðnar hugmyndir, ákveðna hluti sem hún vill koma á framfæri?

"The opening single "Just Dance" was written by Gaga in ten minutes with producer RedOne, after returning hungover from a party"

Nú veit ég ekki með ykkur, en mér finnst líklegt að einhverjir myndu telja þetta "ekki-list" af því að það tók stuttan tíma að skrifa þetta og þetta er varla um neitt.
En ég held það sé öðruvísi. Þetta lag, einfalt þó það sé, er gott af því að þetta eru nefnilega svo einföld skilaboð. Dansaðu bara. Hún er full, stendur varla í lappirnar. Nákvæmlega það sem er að gerast hjá mörgum, alltaf!

Þarf textinn að vera flóknari, um djúpari hluti til að vera list?
Af hverju væri þetta lag og þessi texti minni list en lag sem fjallar um... ég veit ekki.... ælur í fötum fortíðar? Nei ég segi svona.

Ég held að ég sé farin að tala í hringi en þetta er mér bara pínulítið hjartans mál.
Ekki Lady Gaga eitthvað sérstaklega, heldur þessi hugsun hvað er list og hvað ekki.

Fyrir sumarið 2009 vissi ég varla neitt um list.
Ég vil þakka Pétri fyrir að hafa ýtt mér af stað, og auðvitað öllum hinum sem unnu með mér.

Ég vil kalla sjálfa mig listamann.
Ég er í leikhóp. Ég er með hugmyndir í kollinum sem ég vil gera.
Ég vil kalla sjálfa mig listamann.
Má ég það?

Af hverju? Af hverju ekki?

Pælduíessu.