Að þora að vera maður sjálfur.

Ég rak augun í nafn á MSN listanum mínum og þar sem ég er svolítið ímyndunarveik þá fór ég að ímynda mér samtal sem ég vil að ég og þessi manneskja eigum varðandi verkefni sem ég geng með (ásamt Silju).

Svo fór ég að hugsa "Nei, það væri nú svolítið asnalegt að segja þetta, að tala svona".
Og þá datt mér í hug, af hverju?
Af hverju væri það asnalegt?
Ég myndi tala svona.

Og þá uppgötvaði ég að ég þori ekki alltaf að vera ég.
Ég þori ekki alltaf að segja það sem ég myndi segja. Eða það sem mér finnst.
Ég þori oft ekki að finnast það sem mér finnst. Það er frekar klikkað.

Hvað kallast svona firring?
Er ég ein?

Nei, ég veit svo sem að ég er ekki ein, en upp að vissu marki skil ég þetta.
Ekki upp að því marki sem þetta er hjá mér.

Mig langar að geta stoppað fólk af og sagt "Nei heyrðu, nú ert þú að ganga of langt" en í staðinn hlusta ég bara og þegi. Samþyki ekki það sem er verið að segja en neita því ekki heldur.
Ég lenti oft í þessum aðstæðum fyrr í sumar og ég vildi óska að ég hefði sagt eitthvað. Ég reyndar vissi ekki betur þá en ég veit betur núna.

Sama með þessa hugmynd sem ég var með í hausnum.
Ég þorði ekki að segja neinum hana af því að ég vildi ekki að fólk héldi að ég væri nú bara eitthvað klikkuð, væri að taka þessu of alvarlega.
Ég er ennþá með hnút í maganum að fólk eigi eftir að horfa á mig/okkur eins og ég sé bara eitthvað verri í hausnum. Hvaðan kemur þessi klikkaða gella?

Ég kann ekki að fitta inn en samt reyni ég það.

Ég þarf bara að æfa mig að vera ég.