Ég um mig frá mér til þín.

Ég elska að tala um sjálfa mig.
Og hugsa um sjálfa mig. Ég elska að hugsa um sjálfa mig og hvernig ég er.
Það hljómar örugglega frekar spes en mér finnst ég áhugaverð manneskja.
Ekkert endilega svona "Vá, hún er svo frábær og áhugaverð" heldur bara... mér finnst gaman að pæla í manneskjum og hvað drífur fólk áfram.
Af hverju gerir þessi þetta?
Hvað ætli þessi sé að hugsa?

Og mér finnst gaman að hugsa þannig um sjálfa mig.
Mér finnst gaman að segja fólki frá sjálfri mér og skrifa um sjálfa mig.
Mér finnst ég skemmtileg. Er það ekki bara gott?

Ég elska líka að gera tilgangslausa lista um random hluti um mig.

Ég er ótrúlega forvitin um hvað öðru fólki finnst um mig og af hverju. Hvernig annað fólk upplifir mig. Og þetta er ekki eitthvað sem þú spyrð fólk að "Já, afsakaðu, hvernig er ég?".
Fólk myndi fara í kerfi, meina, hvað á maður að segja?
"Æi þú ert nú svolítið óþolandi stundum". Nei, fólk myndi ekki segja satt hvort sem er.
Ég hef alltaf sagt að fólk má tala illa um mig, það má baktala mig ef það vill.
Ég vil bara vita hvað það er að segja. Því ég er svo forvitin.
Mér er sama þó að fólki líki illa við mig. Flestu fólki allavega. Ég vil ekki að fólki líki illa við mig, haha. En fólk er mismunandi og ég á ekki samleið með öllum.

Af hverju vill maður alltaf vera að breyta sér?
Af hverju vill annað fólk breyta manni?

Mig langar að gera það sem er bannað.

Ég vildi óska...

• Að ég kynni að mála.
  Ég er svo oft með svo góðar hugmyndir að mynd.
  Ég sé hlutina svo ljóslifandi fyrir mér að ég get næstum snert þá.
  En ég kann ekki að mála eða teikna.
  
  
• Að ég kynni að taka ljósmyndir.
  En ég bara nenni ekki að reyna.
  
  
• Að ég væri ekki svona sjálfsgagnrýnin.
  Því ef ég væri það ekki þá gæti ég skrifað góðar sögur.
  
  
• Að ég gæti skrifað leikrit.
  En mér dettur aldrei neitt í hug.
  Og persónulega þá finnst mér að leikrit sé eitthvað sem á að koma til manns.
  Ekki eitthvað sem maður á að leita eftir.
  
  
• Að ég væri með fastari skoðanir á fötum.
  Því fatasmekkur minn er svo reikandi.
  
  
• Að ég væri ekki svona óákveðin.
  Hvar væri ég ef ég gæti bara tekið sjálfstæðar ákvarðanir og haldið mig við þær?
  
  
• Að ég væri ekki svona fjandi meðvirk.
  Hvar væri ég ef meðvirkni hefði ekki stjórnað lífi mínu á tímabili?
  Væri ég að fara í LHÍ 2010? Búin með stúdentspróf?
  Væri ég komin í skóla úti?
  
  
• Að mistök hyrfu úr lífi manns.
  
  
• Að annað fólk áttaði sig á því að allir eru manneskjur.
  "Leiðinlega gellan" sem þú þekkir ekki neitt en talar samt illa um... manneskja.
  Með tilfinningar. Persónuleika, og skoðanir.
  "Fræga stjarnan" sem gerir asnalega hluti. Rakar á sér hárið? Manneskja. Með tilfinningar, persónuleika, skoðanir. Manneskja sem er alveg jafn mikil manneskja og ég og þú.
  "Þessi gella" sem gerir eitthvað ruglað á djamminu, full. Af hverju máttu gera grín að henni? Er hún ekki manneskja? Jú. Hún er ekki bara einhver, hún er manneskja sem hefur tilfinningar. Hugsaðu aðeins um það.
  Jafnvel... Já, ég ætla að segja það. Jafnvel ofbeldismaðurinn/morðinginn/nauðgarinn. Þrátt fyrir allt þá eru þetta manneskjur. Hugsaðu aðeins um það.
  
  
• Að staðalímyndir útlits færu ekki illa með hausinn á mér.
  Jú, ég get breytt mér. En af hverju á ég að þurfa þess?
  
  
• Að ég gæti stundum bara sagt við fólk
  "Góða besta þegiðu. Mér er sama. Hættu þessu væli. Þetta er ekki einu sinni vandamál. Þetta er óþarfa dramatík búin til af þér um ekki neitt. Svo þegiðu"
  
  
• Að þegar ég þyrði að taka sénsa þá myndi það borga sig fyrir mig

<3

Ég vildi óska að stundum væri það ég. Og enginn enginn annar.

Akureyrarvaka

"Hvenær byrjar þetta?"
"Halló! Máttu ekki tala?"
"Sjáiði hvað hún er creepy!"
"Hún er alltaf að stara á okkur!"
-------------

Ég labba út um dyrnar á 2. hæð Rósenborgar á Akureyri. Það er kalt úti og flest okkar eru illa klædd. Ég náði mér í ermar fyrr um kvöldið vegna þess hvað var kalt úti. Það er orðið mjög dimmt, en það er bara betra.
Börn í kyrtlum með kyndla ganga á undan okkur í tvöfaldri röð og ég geng við hliðina á línudansmærinni Alís. Við sussum á börnin til skiptis - atriðið er byrjað þó enginn sjái það.
Þegar við komum að kirkjunni lít ég á hópinn við sviðið. Hjartað í mér tekur kipp úr gleði - það er svo mikið af fólki! Ég hnippi í Alís og bendi henni á fjöldann.
Við erum farin að mæta fólki við kirkjuna og í tröppunum. Þau horfa forviða á okkur.
Við komum okkur fyrir á gatnamótunum þar sem atriðið á að byrja og strax fer að myndast hópur af fólki í kringum okkur, aðallega krakkar samt. Bílaumferðin fyrir aftan snýr við því við tökum allt plássið á gatnamótunum.
Við bíðum í gegnum nokkur lög og hópurinn í kringum okkur stækkar. Bíllinn okkar er kominn og bílstjórinn, trúðurinn Pétur, gengur til liðs við okkur á gatnamótunum.
Krakkarnir eru farnir að verða óþolinmóðir en eru enn mjög spenntir. Ég hef verið að líta á þau, stara á þau og brosa. Þeim finnst það óþægilegt en frábært á sama tíma.
Ég lít upp og sé Sirkusstjórann sjálfan klifra niður af sviðinu og nú veit ég að þetta er að fara að gerast. Kyndlabörnin sem voru við sviðið fara að færast nær. Sirkusstjórinn er nú kominn alveg að hópnum og segir þeim að færa sig svo börnin komist fyrir framan línuna.
Hann fer sjálfur að bílnum og tónlistin byrjar.
Hjartað í mér stoppar. Þetta er í alvöru að gerast, núna, hérna, þetta er að gerast!
Við byrjum að dansa og ég finn hvað fólkinu finnst þetta spennandi.
Ég ruglast smá, en það er allt í lagi. Það átti að vera svoleiðis.
Núka stígur fram og gerir sinn hlut. "NÚKA" og við fylgjum honum í hreyfingum - niður, upp, niður, upp.
Hann fer aftur inn í hópinn og ballettdansararnir Tinna og Mjöll stíga fram. Atriðið er magnað. Tinna hendir Mjöll í jörðina og rífur hana upp á hárinu og þá er komið að Pétri.
"STOOOOPPP" öskrar sirkusstjórinn. Fólkið klappar. Sirkusstjórinn bendir fólkinu á að koma með og Pétur hoppar inn í bílinn. Næsta lag byrjar og skrúðgangan fer af stað niður eftir göngugötu Akureyrarbæjar.
Ég labba hraðar en ég ætla, bíllinn er að hverfa frá mér. Ég stoppa og sný mér við, í áttina að fólkinu sem streymir niður göngugötuna. Fólki bregður þegar það sér mig, "Ojh!" heyri ég stundum. Sumir brosa og eiga erfitt með að líta undan þegar ég stari beint í augun á þeim.
Ég fylgi stundum fólki, labba við hliðina á því eins og ég þekki þau, sé með þeim. Horfi fallega á þau og hálfbrosi. Það er gaman að sjá að fólki líður pínulítið óþægilega. Þannig á það að vera. Þá er atriðið að heppnast.
Bíllinn er langt á undan mér og þegar ég kem að Ráðhústorgi hefur mikill hópur fólks safnast fyrir. Ég heyri Sirkusstjórann tala, ég heyri ekki mikið. "Orðin sem ég nota skipta ekki máli", segir hann.
Ég sest á grasið og lít til hliðar. Þar er kona með myndbandsvél. Hún blikkar mig.
Ég stend aftur upp og færi mig. Labba með fram fólkinu. Ég sé Alís, hún er að ganga á línum. Henni virðist vera óglatt, hún riðar, dettur næstum.
Ég heyri Pétur segja við Sirkusstjórann að koma niður af pallinum. Tónlistin byrjar.
Tinna og Mjöll stíga fram.
Þær eru samstíga í dansi. Lagið, svo innilega hrollvekjandi. Svo heyri ég þegar hitt lagið kemur inn í og ég lít yfir á Parkour strákana. Þeir eru að gera sig tilbúna. Hinir strákarnir eru að gera sig tilbúna fyrir eldblásturinn.
Parkour strákur kemur hlaupandi og hoppar yfir Tinnu og Mjöll þar sem þær haldast í hendur. Eldblásturinn byrjar. Fólk er mjög hrifið af þessu.
Ég sé slökkviliðsmann færa fólk úr vegi og búa til smá bil á milli sín. Í smá stund held ég að það sé til þess að þeir hafi greiðan aðgang vegna þess að það er eldur í skálum á torginu en svo sé ég Parkour strák taka stökk niður á grasið.
Lagið er svo þungt og spennandi. Eldur er alltaf spennandi. Ég sé einn Parkour strákinn stökkva yfir eina eldskálina. Ég veit að það er kalt úti en ég finn ekkert fyrir því.
Lagið klárast og Sirkusstjórinn og Pétur skipa fólkinu að færa sig svo að kyndlabörnin komist að brjóstarhaldarakonunni. Við hin færum okkur að bílnum. Kastljósin sem voru á Ráðhústorginu deyja út.

Atriðið er búið.

Spennufall.