Trúarbrögð

Ekki ræða trúarbrögð við fólk því þú veist ekki hvernig það endar.
Þú veist ekki hvort manneskjan sem þú talar við er meira eða minna umburðarlynd gagnvart þínum trúarbrögðum hver svo sem þau eru - sama hversu umbyrðarlynd þau segjast vera.
Trúarbrögð eru og verða alltaf of heitt málefni til að fólk sem er ekki á sama plani geti rætt þetta.
Því miður.

Ætla að leggjast í rannsóknarvinnu varðandi jólin.

Hér er copy/paste af gömlu bloggi frá mér, aðeins breytt.

Ef ég fengi að ráða...

Þá yrðu börnin mín ekki skírð að kristilegum sið.
Ég myndi bjóða til nafnaveislu og fá einhvern góðan ræðumann til að vera með ræðu sem ég og maðurinn minn hefðum samið í sameiningu. Persónulega ræðu sem ég myndi vilja láta skrifa niður á blað, eitthvað svona skrautlega, setja í ramma og gefa barninu mínu í nefningargjöf sem það gæti átt og lesið yfir þegar það hefði aldur til.

Sama með giftinguna.
Ég myndi vilja hafa athöfnina úti, kannski listigarðinum á Akureyri. Sá sem framkvæmir athöfnina (hvort sem það er prestur eða einhver annar) myndi, eftir að maðurinn minn er kominn á pallinn, biðja fólk að loka augunum og hugsa um eitthvað fallegt, um ástina og kærleikann og ástæðuna fyrir því að við værum saman kominn þennan dag. Svo myndi lagið Untitled #4 (Njósnavélin) með Sigur Rós.
Ég vil ekki að prestur framkvæmi athöfnina, en það yrði bara að vera sameiginleg ákvörðun mín og þess sem ég giftist. Ég vil líka að ræða þess sem framkvæmir athöfnina sé samin af mér, manninum mínum og ræðumanni saman svo hún sé okkar og persónuleg. Vil svo fá að skrifa hana niður á skrautblað og ramma inn til að eiga. Engin hrísgrjón, bara sápukúlur.
Ég vil vera í stórum hvítum kjól. Það er ekkert tengt einhverju hreinleikadæmi úr kristni, heldur því að mér finnst stórir hvítir brúðarkjólar sjúklega flottir.
Ég vil að veislan sé í stórum sal. Er svo sem ekkert komin lengra með það. Hún á samt að vera skemmtileg ;)

Sama með jarðaförina... Ekkert trúartengt við hana.
Ég vil að ræðumaðurinn fái búta frá þeim sem vilja með orðum til mín eða um mig sem hann fer með í athöfninni. Svo yrði ég grafin í kirkjugarði - en ekki undir vígðri mold. Veislan er ekki í mínum höndum. Það þarf ekki einu sinni að vera veisla.


Mínar hugmyndir eru auðvitað byggðar á því sem ég lærði í æsku en það kemur úr kristni af því mér var kennt um Guð og Jesú. Þó ég trúi ekki á þá ennþá þá nota ég auðvitað það sem ég lærði í lífinu, ég er mótuð af því.
Ég held upp á jól. Ég held ekki upp á "krist-messu". Ég held upp á ljósið, kærleikann, ástina, fjölskylduna, vinina, nálægðina... ég held upp á það að gefa vinum mínum gjafir til að gleðja þá og borða góðan mat. Jólin snúast um það.
Ég held ekki uppá páska, en ég borða páskaegg.

Ég virði trú, en hún er ekki fyrir mig.
Ég hef mótað mína persónulegu trú sem virkar fyrir mig og engan annan. Ég ber nógu mikla virðingu fyrir trúarbrögðum til að setja mig ekki undir þeirra hatt af því að ég veit að ég gæti aldrei verið heilshugar sammála. Siðfræðin og boðskapurinn í flestum trúarbrögðum er eitthvað sem ég tileinka mér og minni trú án þess að bindast einni sérstakri skipulagðri trú. Mér finnst að trú eigi ekki að vera skipulögð af því að trú er eitthvað sem við mótum sjálf á lífsleiðinni eftir okkar reynslu og skoðunum.

Ég trúi.