?

[Varúð. Emo-ish væl blogg]

Einhvern tíma á lífsleiðinni lærir maður, ósjálfrátt, hvernig manni á líða við hvaða aðstæður.
Maður veit að maður á að vera sorgmæddur þegar einhver deyr og glaður þegar einhver giftir sig.
Maður veit að maður á að vera hræddur við hitt og þetta.

Auðvitað koma tilfinningar ósjálfrátt en þetta er samt líka lært, þú lærir að þetta er rétt leið til að bregðast við hlutunum. Þú veist að það er óviðeigandi að hlæja ef einhver deyr.

Stundum í lífinu hefur maður ekkert til að kvarta yfir.
En mannskepnan virðist þrífast á neikvæðni og leiðindum og býr til vandamál ef þau vantar. Ekki einu sinni reyna að segja mér neitt annað, við gerum þetta öll.
Ég er ekki að meina að fólk taki meðvitaða ákvörðun um að búa til leiðindi, en ef allt er í orden þá hefur maður ekkert að gera, ekkert vandamál til að leysa, ekkert markmið.
Sem er í sjálfu sér þversögn, ef þú ert fullkomlega hamingjusamur þá ertu það ekki af því að þú hefur ekkert vandamál.

Ég hef ekki yfir mörgu að kvarta og mér líður almennt séð mjög vel, algjörlega. Ég er á svo nýjum stað í lífinu og á leiðinni eitthvert sem ég vil vera að fara.
En samt kemur við og við einhver púki í mig, eins og alla, og býr til vandamál.
Eða, er ég að búa þau til eða er ég að afneita þeim stundum?

Stundum finnst mér eins og það sem mig virkilega langar að væla yfir sé svo ómerkilegt miðað við hvað aðrir mega væla yfir að það tekur því ekki, það sé bara athyglissýki því ég hafi það hvort sem er gott.
Þið þurfið ekkert að skilja hvað ég er að meina.

?