Jól

Ég elska jólin.
Ég elska þau af því að þau eru alltaf eins. Þau eru föst í hefðum og þau eru alltaf notaleg.
Ég elska þau af því að fólki þykir vænt um mig og gefur mér pakka til að sýna mér það.
Ég elska þau af því að ég fæ svo góðan mat og mamma gerir heitt súkkulaði. Súkkulaði, ekki kakó.
Ég elska þau af því að ég fæ nýjar bækur og það er bara allt annað að lesa jólabækur heldur en venjulegar bækur.
Ég elska jólin.

Ég er að eldast, jöbb. Bara rúmir 2 mánuðir í 20 ára afmælið mitt. Ég man þegar ég var yngri og heyrði að einhver væri 20... það var mjög há tala.
Og maður breytist þegar maður eldist. Viðhorf manns til margs breytist en maður heldur svo fast í það gamla.

Mér finnst margir segja fyrir hver jól að þau séu nú bara ekki í neinu jólaskapi.
Vitiði af hverju ég held það sé?
Af því að við viljum halda í barnslegu gleðina sem fylgir jólum.
Það er ekki hægt af því að við erum ekki börn lengur.

Ég hef alltaf verið jólabarn og ég verð æst þegar jólin eru að koma, svona svipað og börn geri ég ráð fyrir.
En það er samt öðruvísi. Þegar maður er barn þá er allt einhvern veginn ennþá nýtt af því að það er svo langt síðan jól voru síðast. Mér finnst ekki langt síðan síðustu jól voru.

Einu sinni var aðfangadagur mjög lengi að líða.
Í gær var ég varla vöknuð þegar ég var byrjuð að klæða mig í jólaföt - og samt vaknaði ég fyrir hádegi.

Fólk þarf að muna að það er að breytast og hætta að bera saman við fortíðina.
Fagna frekar nútíðinni og breytingunum því það er ekkert hægt að gera í þeim.
Þú verður aldrei aftur barn en þú missir af öllu því sem lífið býður upp á ef þú nýtir tímann til að vera í fýlu yfir því.

Elskaðu fortíðina
Fagnaðu nútíðinni
Hlakkaðu til framtíðarinnar

Gleðileg jól.

Trúarbrögð

Ekki ræða trúarbrögð við fólk því þú veist ekki hvernig það endar.
Þú veist ekki hvort manneskjan sem þú talar við er meira eða minna umburðarlynd gagnvart þínum trúarbrögðum hver svo sem þau eru - sama hversu umbyrðarlynd þau segjast vera.
Trúarbrögð eru og verða alltaf of heitt málefni til að fólk sem er ekki á sama plani geti rætt þetta.
Því miður.

Ætla að leggjast í rannsóknarvinnu varðandi jólin.

Hér er copy/paste af gömlu bloggi frá mér, aðeins breytt.

Ef ég fengi að ráða...

Þá yrðu börnin mín ekki skírð að kristilegum sið.
Ég myndi bjóða til nafnaveislu og fá einhvern góðan ræðumann til að vera með ræðu sem ég og maðurinn minn hefðum samið í sameiningu. Persónulega ræðu sem ég myndi vilja láta skrifa niður á blað, eitthvað svona skrautlega, setja í ramma og gefa barninu mínu í nefningargjöf sem það gæti átt og lesið yfir þegar það hefði aldur til.

Sama með giftinguna.
Ég myndi vilja hafa athöfnina úti, kannski listigarðinum á Akureyri. Sá sem framkvæmir athöfnina (hvort sem það er prestur eða einhver annar) myndi, eftir að maðurinn minn er kominn á pallinn, biðja fólk að loka augunum og hugsa um eitthvað fallegt, um ástina og kærleikann og ástæðuna fyrir því að við værum saman kominn þennan dag. Svo myndi lagið Untitled #4 (Njósnavélin) með Sigur Rós.
Ég vil ekki að prestur framkvæmi athöfnina, en það yrði bara að vera sameiginleg ákvörðun mín og þess sem ég giftist. Ég vil líka að ræða þess sem framkvæmir athöfnina sé samin af mér, manninum mínum og ræðumanni saman svo hún sé okkar og persónuleg. Vil svo fá að skrifa hana niður á skrautblað og ramma inn til að eiga. Engin hrísgrjón, bara sápukúlur.
Ég vil vera í stórum hvítum kjól. Það er ekkert tengt einhverju hreinleikadæmi úr kristni, heldur því að mér finnst stórir hvítir brúðarkjólar sjúklega flottir.
Ég vil að veislan sé í stórum sal. Er svo sem ekkert komin lengra með það. Hún á samt að vera skemmtileg ;)

Sama með jarðaförina... Ekkert trúartengt við hana.
Ég vil að ræðumaðurinn fái búta frá þeim sem vilja með orðum til mín eða um mig sem hann fer með í athöfninni. Svo yrði ég grafin í kirkjugarði - en ekki undir vígðri mold. Veislan er ekki í mínum höndum. Það þarf ekki einu sinni að vera veisla.


Mínar hugmyndir eru auðvitað byggðar á því sem ég lærði í æsku en það kemur úr kristni af því mér var kennt um Guð og Jesú. Þó ég trúi ekki á þá ennþá þá nota ég auðvitað það sem ég lærði í lífinu, ég er mótuð af því.
Ég held upp á jól. Ég held ekki upp á "krist-messu". Ég held upp á ljósið, kærleikann, ástina, fjölskylduna, vinina, nálægðina... ég held upp á það að gefa vinum mínum gjafir til að gleðja þá og borða góðan mat. Jólin snúast um það.
Ég held ekki uppá páska, en ég borða páskaegg.

Ég virði trú, en hún er ekki fyrir mig.
Ég hef mótað mína persónulegu trú sem virkar fyrir mig og engan annan. Ég ber nógu mikla virðingu fyrir trúarbrögðum til að setja mig ekki undir þeirra hatt af því að ég veit að ég gæti aldrei verið heilshugar sammála. Siðfræðin og boðskapurinn í flestum trúarbrögðum er eitthvað sem ég tileinka mér og minni trú án þess að bindast einni sérstakri skipulagðri trú. Mér finnst að trú eigi ekki að vera skipulögð af því að trú er eitthvað sem við mótum sjálf á lífsleiðinni eftir okkar reynslu og skoðunum.

Ég trúi.

Lady Gaga

Já, áfram með það

Fyrir þá sem halda að hún kunni ekkert og allt það bullkjaftæði:

http://www.youtube.com/watch?v=feYH_C75B18&feature=fvw
Byrja bara svona á mínútu 2 eða svo.

Have fun.

Reglur

Óskrifaðar reglur.
Fastar, óskrifaðar reglur.
Af hverju?
Nei, ég bara spyr. Sum ykkar fatta hvað ég meina, eða af hverju ég er að pæla í þessu og ég vildi að ég gæti sagt þetta beint út á bloggið en það er ekki hægt.
Hver ákvað og hvernig og af hverju og hvenær óskrifaðar reglur?
Fer það ekki eftir aðstæðum?
------
Af hverju byggist mín hamingja á hamingju annarra?
------
Ef ég á tvö eins dót og ég nota bara annað þeirra, því hitt er eldra og snjáðara... verð ég þá reið ef einhver annar eyðileggur það óvart?
Nei, skiptir ekki öllu, því ég á hvort sem er nýtt og betra dót sem er alveg eins og þjónar sama tilgangi. Ég er hamingjusamari með þetta dót.

Æji
Uss
Má alveg pæla ef ég vil

Det snurrar i min skalle
:)

?

[Varúð. Emo-ish væl blogg]

Einhvern tíma á lífsleiðinni lærir maður, ósjálfrátt, hvernig manni á líða við hvaða aðstæður.
Maður veit að maður á að vera sorgmæddur þegar einhver deyr og glaður þegar einhver giftir sig.
Maður veit að maður á að vera hræddur við hitt og þetta.

Auðvitað koma tilfinningar ósjálfrátt en þetta er samt líka lært, þú lærir að þetta er rétt leið til að bregðast við hlutunum. Þú veist að það er óviðeigandi að hlæja ef einhver deyr.

Stundum í lífinu hefur maður ekkert til að kvarta yfir.
En mannskepnan virðist þrífast á neikvæðni og leiðindum og býr til vandamál ef þau vantar. Ekki einu sinni reyna að segja mér neitt annað, við gerum þetta öll.
Ég er ekki að meina að fólk taki meðvitaða ákvörðun um að búa til leiðindi, en ef allt er í orden þá hefur maður ekkert að gera, ekkert vandamál til að leysa, ekkert markmið.
Sem er í sjálfu sér þversögn, ef þú ert fullkomlega hamingjusamur þá ertu það ekki af því að þú hefur ekkert vandamál.

Ég hef ekki yfir mörgu að kvarta og mér líður almennt séð mjög vel, algjörlega. Ég er á svo nýjum stað í lífinu og á leiðinni eitthvert sem ég vil vera að fara.
En samt kemur við og við einhver púki í mig, eins og alla, og býr til vandamál.
Eða, er ég að búa þau til eða er ég að afneita þeim stundum?

Stundum finnst mér eins og það sem mig virkilega langar að væla yfir sé svo ómerkilegt miðað við hvað aðrir mega væla yfir að það tekur því ekki, það sé bara athyglissýki því ég hafi það hvort sem er gott.
Þið þurfið ekkert að skilja hvað ég er að meina.

?

Tilkynningaskylda

Í nútímasamfélagi þurfa alltaf allir að vita allt og segja öllum allt.

Það er eins og hlutirnir sem maður gerir séu merkingarlausir nema einhver viti af þeim, nema ALLIR viti af þeim.
Hversu margir status-ar á Facebook eru til dæmis "var að baka" eða "er þreytt" eða "er í skólanum" eða "er að fara í strætó!" eða einhverjar útgáfur af einhverju svipuðu.
Af hverju þarf ég að vita það á Facebook að fólk sem að ég veit að er í skóla, sé í skólanum?
Samt les maður þetta og stundum skrifar maður eitthvað við þetta, af því að eitthvað í manni segir að maður verði að koma þessu á framfæri.

Ekki misskilja mig, ég er algjörlega háð Facebook og ég hef oft staðið sjálfa mig að því að setja inn svona statusa. Ég hef oft tilkynnt fólki það að ég sé að borða ristað brauð. HVAÐ ER ÞAÐ?
Hverjum er ekki sama um hvort ég rista brauðið mitt eða ekki, eða að ég fái mér brauð yfirleitt?

Svo er það þessi hugsun að vera "ekki þessi týpa" heldur týpan sem setur inn "mikilvæga" statusa, djúpt þenkjandi fólk.

Ég hljóma eins og ég sé geðveikt pirruð út í þetta eða finnist þetta geðveikt asnalegt, en er blogg ekki nákvæmlega það sama?

Er það grunnþörf að fólk viti hluti um mann?
Til dæmis á bloggsíðum sem maður átti áður fyrr, þá var alltaf svona "Um mig".
Svo verður maður spenntur þegar fólk svarar, þegar maður veit að fólk hefur lesið það sem maður skrifaði, meðtekið það og fundist eitthvað um það.

Þetta er ekki eitthvað sem liggur mér sérstaklega á hjarta núna samt, ég hafði bara þessa þörf til að tjá mig og vona að einhver lesi þetta.

Mannlegt eðli gerir mig forvitna.

Fréttaljósmyndir

Ég rakst á umræðu um þetta í dag og það fékk mig til að hugsa.
(Vil um leið benda á þetta líka
og þetta )

Hvað finnst ykkur um þessar ljósmyndir og svona ljósmyndir?
Eiga svona myndbirtingar rétt á sér?

Ef við gefum okkur það að fjölskylda stráksins í efri fréttinni hafi leyft þessa myndbirtingu, hver og einn fjölskyldumeðlimur var spurður og kærasta ef hann átti svoleiðis og allir samþykktu, hvað finnst ykkur þá um þessa mynd?

Í umræðunni þar sem ég sá þetta var ein að tala um hversu ógeðslegt þetta væri, hvort sem aðstandendur hefðu leyft þetta eða ekki, "af hverju hjálpaði ljósmyndarinn ekki" "mín fyrstu viðbrögð væru ekki að taka upp myndavél!" o.sv.frv.

Auðvitað eru manns fyrstu viðbrögð við því að einhver lendi í slysi eða er sprengdur eða hvað annað ekki að vippa upp vélinni og ná sem bestri mynd.
En ljósmyndarinn er þarna í þessum tilgangi, ekki satt? Að skrá niður söguna. Sýna utanaðkomandi aðliðum hvað er VIRKILEGA í gangi.

Maður hefur alveg séð stríðsmyndir af börnum sem eru frá þessum löndum í Asíu, og ekki jafn margir eru jafn hneykslaðir yfir því.
Er líf þessarra barna eða þeirra hermanna minna virði en líf vesturlandabúa?
Og ég er alls ekki að reyna að óvirða strákinn á myndinni, alls alls ekki.
En af hverju er meira mál að birta hans mynd eða mynd af hvaða annarri stríðsmynd sem hefur ekki fengið jafn mikla athygli og þessa?

Æi ég veit ekki alveg.
Mig langaði bara að vekja athygli á þessum myndum.

Ég er algjörlega 100% hlynnt því að svona myndir séu teknar og sýndar svo lengi sem aðstandendur samþykja að myndin sé birt. En það er ekki tekið fram svo ég veit það ekki.

Við þurfum að vita af þessu af því að þetta er að gerast.
21 árs bandarískur strákur, sem á fjölskyldu, vini, kannski kærustu, áhugamál o.sv.frv. var sprengdur og dó.

Það er ekki nóg að segja það bara.

Ég hef svo mikið að segja

Ég veit að síðasta blogg hét þetta líka en ég hef í alvöru svo rosalega mikið að segja við svo rosalega marga um svo rosalega margt.

Og svo margt af því get ég ekki sagt við svo marga um svo margt því það er ekki minn staður eða það er bara ekki nauðsynlegt.

Stutt blogg.

Ég hef svo mikið að segja

Að ég veit ekki hvar ég á að byrja og ég er hrædd um að gleyma einhverju.

Þess vegna ætla ég bara að setja það allt saman í einn hrærigraut hér og greiða úr því seinna þegar ég hef tíma.

Ég er sjálfhverf, eigingjörn, afbrýðissöm, þrjósk, frek og ósanngjörn. Og mér finnst það frábært.
Ég er loksins einhver mynd af mér sjálfri.

Ætli sveitaflugur séu hamingjusamari en borgarflugur?

Ætli einhver hafi einhverntíma gengið á fjöllin sem ég var að horfa á um helgina, úr fjarska? Hrikaleg klettabeltin... Hversu margir fermetrar á jörðinni ætlu séu algjörlega alveg ósnertir af mannkyni?

Listir... þetta er ennþá að flækjast í hausnum á mér. Eiginlega ætti ég að þakka vini mínum fyrir að hafa verið ósammála mér um daginn, þó ég ætti líka að skamma hann af því að ég hef eiginlega ekki geymslupláss fyrir allar þessar hugsanir! ;)
Hvað er list?
Ég ræddi þetta lauslega við hana Silju í gær... Er krotið sem 3 ára barnið vill setja upp á ísskáp minni list en Da Vinci? Af hverju?
Blogg er list.

Sveit og borg og einangrun og snobb.

Tónlist, tónlistarsnobb.

Ást, annað fólk. Af hverju dæmir maður annað fólk svona mikið en gerir sömu hluti sjálfur?

Ég held að þetta sé nóg af hrærigraut í bili.
Ég skrifaði líka ljóð og smásögu sem ég er að velta fyrir mér hvort ég setji inn á bloggið.
Kemur í ljós.

Ég veit hvað ég vil gera

Ég hef alltaf vitað hvað ég vil gera.
Ég hef alltaf sagt það og það hefur aldrei verið neitt vafamál.

En ég veit það alltaf meira og meira.

Ég vissi það meira þegar ég fór í fyrsta áfangann minn í leiklist í MH.
Þegar ég lít til baka og sé hvað ég hefði mátt gera betur.
Þegar ég hugsa til tímanna og hversu glöð ég var.

Ég vissi það meira þegar ég fór í einræðu og senuáfanga í leiklist í MH.
Þegar ég lærði textann við einræðuna mína úr Degi Vonar, þegar ég pældi í karakternum.
Þegar ég lærði að standa alveg kyrr á sviði.
Þegar ég var gömul kona að tuða í manninum mínum í senuvinnunni.

Ég vissi það meira þegar ég áttaði mig á hversu illa ég stóð mig í þessum áfanga.
Þegar ég höndlaði ekki að heyra gagnrýni um senuna mína af því að ég vissi hvað hún gekk illa.
Þegar ég ákvað að ég myndi ekki standa mig svona illa aftur.

Ég vissi það meira þegar ég sat á brúnni í Listigarðinum að þykjast veiða.
Þegar fólk velti því fyrir sér hvort ég væri lifandi.

Ég vissi það meira þegar ég gekk út úr Rósenborg 29. ágúst 2009 um 21.50
Þegar ég gekk niður kirkjutröppurnar og fólk stoppaði, horfði, benti, hvíslaði.
Þegar ég gekk út á gatnamótin við Hótel Kea, Bautann, göngugötuna og þar.
Þegar fólk stoppaði, það myndaðist hópur, það horfði, hvíslaði, spurði, var hrætt.
Þegar ég sá Jón Má fara niður stigann af sviðinu uppi í gilinu og fólk fór að hópast að okkur.
Þegar ég sá kyndlabörnin koma nær og fara fyrir framan hópinn.
Þegar ég heyrði tónlistina byrja. Taktinn.
Þegar ég leit upp á sama tíma og allir hinir, dansaði eins með hinum, horfði á Viljar, Pétur, Sunnu og Ídu gera sín atriði
Þegar ég heyrði Jón Má öskra "STOOPP" og gangan hélt af stað niður göngugötuna.
Þegar fólki brá við að sjá mig.
Þegar fólk klappaði fyrir okkur.

Ég vissi það meira þegar mér datt í hug og fékk aðstoð Silju við að þróa hugmynd.
Þegar fólk tók vel í þessa hugmynd.

Ég vissi það meira þegar ég fór á Djúpið áðan.
Þegar ég labbaði inní salinn og sá sviðið.
Settist niður í einn af þessum ótrúlega töff stólum.
Horfði á tómt, svart sviðið, ljósblátt ljósið. Fann lyktina sem af leikhúsi.
Sá fullan salinn.
Þegar ég horfði á sviðið og ímyndaði mér að ég stæði þar og hjartað í mér tók kipp.
Þegar ljósin dimmuðust og Ingvar E. Sigurðsson gekk fram á sviðið.
Þegar hann byrjaði að tala og ég sá fyrir mér það sem hann talaði um.
Þegar hættan kom, þegar Ingvar sýndi snilli sína. Einleikur.
Þegar ég sá alla vöðva hans spennta, svitann spretta fram, brjálæðið í augunum.
Þegar ég var öll spennt með honum, hvað gerist næst?

Þegar sýningin var búin og ég klappaði og klappaði og klappaði. Allir voru að klappa. Konan við hliðina á mér þurrkaði meira að segja tár.
Þegar hann gekk aftur út og hneigði sig. Og hneigði sig og hneigði.
Þegar ég sá á honum svipinn og skildi hann.
Þegar hann fór aftur út af en kom svo aftur inn á, meira klapp. Fleiri hneigingar.
Þegar ánægjan skein úr augunum á honum.

Þá vissi ég það meira að þetta er það sem ég vil.
Nei, þarf.
Ég þarf á þessari tilfinningu að halda. Hjartað í mér þráir að standa á þessu sviði.

Ég var síðust út úr salnum af því að ég þurfti bara að fá að vera þar í friði og horfa á sviðið. Horfa á salinn. Finna lyktina af leikhúsinu.

Ég þarf að vera leikkona.

Viðbæting.

Mín skilgreining:

List er eitthvað sem vekur upp einhverja tilfinningu. List er upplifun.



Ég mundi eftir þessu af því að sami vinur sagði um daginn að dubstep tónlist væri varla tónlist af því að það væri svo auðvelt að búa hana til.
Lagið Bed Bugz með Rusko, dubstep lag, vekur með mér ákveðnar tilfinningar og ég hef upplifað margt í gegnum þetta einfalda lag.

Þetta lag er tónlist.

Nokkrar spurningar.

List.
Hvað er list?
Til hvers er list?
Hver ákveður hvað er list?
Hver "má" ákveða hvað er list?
Er ekki hugsun á bakvið einfalda list?
Þarf list að vera flókin til að vera list?
Er "einföld list" minna virði?
Er endilega minni hugsun á bakvið "einfalda list"?

Þetta eru spurningar sem mér datt í hug eftir að hafa verið að ræða um Lady Gaga við vin minn.

"Þetta er bara gella sem getur dansað vel og er tilbúin til þess að vera MJÖG fáklædd.. röddinni hennar er breytt mjög mikið og textinn er mjög klámfengur... basicly verið að nýta sér það að sexið selur"
"þú kannski veist ekkert um græjunar, en hver sem er getur séð að það er ekki mikil hugsun á bakvið þetta. ekki list að mínu mati"

Þetta er beint quote frá umræddum vini og þetta stakk mig svolítið.
Nú vil ég taka fram að ég vil ekki gera lítið úr umræddum vini, ég er bara svo rosalega mikið ósammála.

1. Dans er list. Ergo, manneskjan er listamaður.

2. Fötin. Mín persónulega skoðun er sú að föt séu list. Fatahönnun er kennd í listaháskólum. Föt eru leið til að tjá sig, koma einhverju á framfæri. Af hverju eru búningar svona mikilvægir í list (leiklist t.d.)? Af því að fötin hafa sögu að segja. Fólk tjáir sig í gegnum föt. Og fataleysi.

3. Röddinni er breytt. Já, það má vel vera, er það þá minni list? Er hún eitthvað minna að syngja? Nei, hún er nefnilega alveg jafn mikið að syngja eins og ef röddinni væri ekki breytt. Röddin kemur samt út úr henni. Hún fer svo bara inn í græjur sem breyta henni.

4. Textinn er mjög klámfengur og sexið selur.
Rétt. Er það minni list? Hvernig þá og af hverju? Af því að þetta er algengasta leiðin til að selja þá list sem á að selja? Er engin hugsun á bakvið klámfenga texta? Hefur hún eitthvað minna að segja þrátt fyrir að textarnir séu frekar basic?
Reyndar eru flestir textarnir hjá Lady Gaga um frægð, ekki kynlíf.

4. Ekki mikil hugsun á bakvið þetta. "ekki list að mínu mati"

Þá komum við að því sem ég er búin að hugsa mest um.
Í fyrsta lagi - hvernig vitum við hvaða hugsun er á bakvið þetta? Hvort hún sé mikil eða lítil? Vorum við viðstödd þegar þessi lög voru búin til?

Í öðru lagi - Minni hugsun = minni list? Ef það er ekki djúp pæling á bakvið hvert skref, af hverju er þetta þá ekki list? Geta skilaboðin ekki verið bara einföld? Þurfa skilaboðin að vera flókin og djúp, erfið og þung? Af hverju?

Í þriðja lagi - "að mínu mati". Þá komum við að nokkrum upphafsspurningunum aftur
Hver ákveður hvað er list?
Hver "má" ákveða hvað er list?
Af hverju "má" hinn og þessi ákveða það og á hvaða forsendum er það ákveðið?
Mín skoðun er sú að list er hvorki eitthvað sem einhverjir gúrúar ákveða að sé list né það sem manni persónulega finnst list.
Mér finnst ekki mjög mikil list að kúka á göngugötuna, en það er bara ekki mín skoðun sem ræður.
Fyrir mér er þetta ekki eitthvað sem er hægt að negla niður, hvað er og hvað er ekki list, hver segir það og hver ekki.

Það sem stakk mig mest í þessu samtali okkar var samt að það var hlegið að mér. Fyrir að finnast hún góð og fyrir að finnast hún listamaður.

Ég er engu minni manneskja þó ég hlusti á Lady Gaga.
Mainstream er ekki slæmur hlutur.

Nýlega varð ég ástfangin að myndbandinu Paparazzi með Lady Gaga (sjá hér)
Hugmyndin hefur komið til einhverrar manneskju. Jáá, svona vil ég hafa þetta.
Hvort sem það var Lady Gaga eða ekki, veit ég ekki.
Þetta myndband er ekki listaverk einhverrar einnar manneskju.
Það er Lady Gaga, sem hefur klárlega haft eitthvað að segja við gerð þessa myndbands.
Það er leikstjórinn, sem augljóslega hafði eitthvað að segja.
Það eru búningahönnuðir, förðunarfræðingar, fólk í hugmyndavinnu.
Lady Gaga kom að þessu myndbandi, ég á frekar erfitt með að trúa því að hún hafi bara verið sett í einhver föt, máluð einhvernveginn og sett inn í settið "Gerðu svona einn tveir og gjörðu svo vel". Nei.

Það að ég kalli hana listamann, þá er ég ekki að meina að hún eigi heiðurinn að öllu sem hefur komið fram undir hennar nafni. Enda er það sjaldnast þannig að ein manneskja gerir allt.

Hún er sögð skrifa textana sína sjálf.
Vinur minn talar um að hún geri það ekki.
Hvers vegna ekki?
Getur það bara ekki verið að mainstream poppsöngkona semji sína texta sjálf?
Af hverju ekki?
Ég veit að Wikipedia er ekki beint besta heimild í heimi en ég mæli með þessum lestri:
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Fame#Writing_and_development

Er svo erfitt að trúa því að hér sé á ferð stelpa/kona sem hugsar fyrir sjálfa sig og hefur ákveðnar hugmyndir, ákveðna hluti sem hún vill koma á framfæri?

"The opening single "Just Dance" was written by Gaga in ten minutes with producer RedOne, after returning hungover from a party"

Nú veit ég ekki með ykkur, en mér finnst líklegt að einhverjir myndu telja þetta "ekki-list" af því að það tók stuttan tíma að skrifa þetta og þetta er varla um neitt.
En ég held það sé öðruvísi. Þetta lag, einfalt þó það sé, er gott af því að þetta eru nefnilega svo einföld skilaboð. Dansaðu bara. Hún er full, stendur varla í lappirnar. Nákvæmlega það sem er að gerast hjá mörgum, alltaf!

Þarf textinn að vera flóknari, um djúpari hluti til að vera list?
Af hverju væri þetta lag og þessi texti minni list en lag sem fjallar um... ég veit ekki.... ælur í fötum fortíðar? Nei ég segi svona.

Ég held að ég sé farin að tala í hringi en þetta er mér bara pínulítið hjartans mál.
Ekki Lady Gaga eitthvað sérstaklega, heldur þessi hugsun hvað er list og hvað ekki.

Fyrir sumarið 2009 vissi ég varla neitt um list.
Ég vil þakka Pétri fyrir að hafa ýtt mér af stað, og auðvitað öllum hinum sem unnu með mér.

Ég vil kalla sjálfa mig listamann.
Ég er í leikhóp. Ég er með hugmyndir í kollinum sem ég vil gera.
Ég vil kalla sjálfa mig listamann.
Má ég það?

Af hverju? Af hverju ekki?

Pælduíessu.

Að þora að vera maður sjálfur.

Ég rak augun í nafn á MSN listanum mínum og þar sem ég er svolítið ímyndunarveik þá fór ég að ímynda mér samtal sem ég vil að ég og þessi manneskja eigum varðandi verkefni sem ég geng með (ásamt Silju).

Svo fór ég að hugsa "Nei, það væri nú svolítið asnalegt að segja þetta, að tala svona".
Og þá datt mér í hug, af hverju?
Af hverju væri það asnalegt?
Ég myndi tala svona.

Og þá uppgötvaði ég að ég þori ekki alltaf að vera ég.
Ég þori ekki alltaf að segja það sem ég myndi segja. Eða það sem mér finnst.
Ég þori oft ekki að finnast það sem mér finnst. Það er frekar klikkað.

Hvað kallast svona firring?
Er ég ein?

Nei, ég veit svo sem að ég er ekki ein, en upp að vissu marki skil ég þetta.
Ekki upp að því marki sem þetta er hjá mér.

Mig langar að geta stoppað fólk af og sagt "Nei heyrðu, nú ert þú að ganga of langt" en í staðinn hlusta ég bara og þegi. Samþyki ekki það sem er verið að segja en neita því ekki heldur.
Ég lenti oft í þessum aðstæðum fyrr í sumar og ég vildi óska að ég hefði sagt eitthvað. Ég reyndar vissi ekki betur þá en ég veit betur núna.

Sama með þessa hugmynd sem ég var með í hausnum.
Ég þorði ekki að segja neinum hana af því að ég vildi ekki að fólk héldi að ég væri nú bara eitthvað klikkuð, væri að taka þessu of alvarlega.
Ég er ennþá með hnút í maganum að fólk eigi eftir að horfa á mig/okkur eins og ég sé bara eitthvað verri í hausnum. Hvaðan kemur þessi klikkaða gella?

Ég kann ekki að fitta inn en samt reyni ég það.

Ég þarf bara að æfa mig að vera ég.

Ég um mig frá mér til þín.

Ég elska að tala um sjálfa mig.
Og hugsa um sjálfa mig. Ég elska að hugsa um sjálfa mig og hvernig ég er.
Það hljómar örugglega frekar spes en mér finnst ég áhugaverð manneskja.
Ekkert endilega svona "Vá, hún er svo frábær og áhugaverð" heldur bara... mér finnst gaman að pæla í manneskjum og hvað drífur fólk áfram.
Af hverju gerir þessi þetta?
Hvað ætli þessi sé að hugsa?

Og mér finnst gaman að hugsa þannig um sjálfa mig.
Mér finnst gaman að segja fólki frá sjálfri mér og skrifa um sjálfa mig.
Mér finnst ég skemmtileg. Er það ekki bara gott?

Ég elska líka að gera tilgangslausa lista um random hluti um mig.

Ég er ótrúlega forvitin um hvað öðru fólki finnst um mig og af hverju. Hvernig annað fólk upplifir mig. Og þetta er ekki eitthvað sem þú spyrð fólk að "Já, afsakaðu, hvernig er ég?".
Fólk myndi fara í kerfi, meina, hvað á maður að segja?
"Æi þú ert nú svolítið óþolandi stundum". Nei, fólk myndi ekki segja satt hvort sem er.
Ég hef alltaf sagt að fólk má tala illa um mig, það má baktala mig ef það vill.
Ég vil bara vita hvað það er að segja. Því ég er svo forvitin.
Mér er sama þó að fólki líki illa við mig. Flestu fólki allavega. Ég vil ekki að fólki líki illa við mig, haha. En fólk er mismunandi og ég á ekki samleið með öllum.

Af hverju vill maður alltaf vera að breyta sér?
Af hverju vill annað fólk breyta manni?

Mig langar að gera það sem er bannað.

Ég vildi óska...

• Að ég kynni að mála.
  Ég er svo oft með svo góðar hugmyndir að mynd.
  Ég sé hlutina svo ljóslifandi fyrir mér að ég get næstum snert þá.
  En ég kann ekki að mála eða teikna.
  
  
• Að ég kynni að taka ljósmyndir.
  En ég bara nenni ekki að reyna.
  
  
• Að ég væri ekki svona sjálfsgagnrýnin.
  Því ef ég væri það ekki þá gæti ég skrifað góðar sögur.
  
  
• Að ég gæti skrifað leikrit.
  En mér dettur aldrei neitt í hug.
  Og persónulega þá finnst mér að leikrit sé eitthvað sem á að koma til manns.
  Ekki eitthvað sem maður á að leita eftir.
  
  
• Að ég væri með fastari skoðanir á fötum.
  Því fatasmekkur minn er svo reikandi.
  
  
• Að ég væri ekki svona óákveðin.
  Hvar væri ég ef ég gæti bara tekið sjálfstæðar ákvarðanir og haldið mig við þær?
  
  
• Að ég væri ekki svona fjandi meðvirk.
  Hvar væri ég ef meðvirkni hefði ekki stjórnað lífi mínu á tímabili?
  Væri ég að fara í LHÍ 2010? Búin með stúdentspróf?
  Væri ég komin í skóla úti?
  
  
• Að mistök hyrfu úr lífi manns.
  
  
• Að annað fólk áttaði sig á því að allir eru manneskjur.
  "Leiðinlega gellan" sem þú þekkir ekki neitt en talar samt illa um... manneskja.
  Með tilfinningar. Persónuleika, og skoðanir.
  "Fræga stjarnan" sem gerir asnalega hluti. Rakar á sér hárið? Manneskja. Með tilfinningar, persónuleika, skoðanir. Manneskja sem er alveg jafn mikil manneskja og ég og þú.
  "Þessi gella" sem gerir eitthvað ruglað á djamminu, full. Af hverju máttu gera grín að henni? Er hún ekki manneskja? Jú. Hún er ekki bara einhver, hún er manneskja sem hefur tilfinningar. Hugsaðu aðeins um það.
  Jafnvel... Já, ég ætla að segja það. Jafnvel ofbeldismaðurinn/morðinginn/nauðgarinn. Þrátt fyrir allt þá eru þetta manneskjur. Hugsaðu aðeins um það.
  
  
• Að staðalímyndir útlits færu ekki illa með hausinn á mér.
  Jú, ég get breytt mér. En af hverju á ég að þurfa þess?
  
  
• Að ég gæti stundum bara sagt við fólk
  "Góða besta þegiðu. Mér er sama. Hættu þessu væli. Þetta er ekki einu sinni vandamál. Þetta er óþarfa dramatík búin til af þér um ekki neitt. Svo þegiðu"
  
  
• Að þegar ég þyrði að taka sénsa þá myndi það borga sig fyrir mig

<3

Ég vildi óska að stundum væri það ég. Og enginn enginn annar.

Akureyrarvaka

"Hvenær byrjar þetta?"
"Halló! Máttu ekki tala?"
"Sjáiði hvað hún er creepy!"
"Hún er alltaf að stara á okkur!"
-------------

Ég labba út um dyrnar á 2. hæð Rósenborgar á Akureyri. Það er kalt úti og flest okkar eru illa klædd. Ég náði mér í ermar fyrr um kvöldið vegna þess hvað var kalt úti. Það er orðið mjög dimmt, en það er bara betra.
Börn í kyrtlum með kyndla ganga á undan okkur í tvöfaldri röð og ég geng við hliðina á línudansmærinni Alís. Við sussum á börnin til skiptis - atriðið er byrjað þó enginn sjái það.
Þegar við komum að kirkjunni lít ég á hópinn við sviðið. Hjartað í mér tekur kipp úr gleði - það er svo mikið af fólki! Ég hnippi í Alís og bendi henni á fjöldann.
Við erum farin að mæta fólki við kirkjuna og í tröppunum. Þau horfa forviða á okkur.
Við komum okkur fyrir á gatnamótunum þar sem atriðið á að byrja og strax fer að myndast hópur af fólki í kringum okkur, aðallega krakkar samt. Bílaumferðin fyrir aftan snýr við því við tökum allt plássið á gatnamótunum.
Við bíðum í gegnum nokkur lög og hópurinn í kringum okkur stækkar. Bíllinn okkar er kominn og bílstjórinn, trúðurinn Pétur, gengur til liðs við okkur á gatnamótunum.
Krakkarnir eru farnir að verða óþolinmóðir en eru enn mjög spenntir. Ég hef verið að líta á þau, stara á þau og brosa. Þeim finnst það óþægilegt en frábært á sama tíma.
Ég lít upp og sé Sirkusstjórann sjálfan klifra niður af sviðinu og nú veit ég að þetta er að fara að gerast. Kyndlabörnin sem voru við sviðið fara að færast nær. Sirkusstjórinn er nú kominn alveg að hópnum og segir þeim að færa sig svo börnin komist fyrir framan línuna.
Hann fer sjálfur að bílnum og tónlistin byrjar.
Hjartað í mér stoppar. Þetta er í alvöru að gerast, núna, hérna, þetta er að gerast!
Við byrjum að dansa og ég finn hvað fólkinu finnst þetta spennandi.
Ég ruglast smá, en það er allt í lagi. Það átti að vera svoleiðis.
Núka stígur fram og gerir sinn hlut. "NÚKA" og við fylgjum honum í hreyfingum - niður, upp, niður, upp.
Hann fer aftur inn í hópinn og ballettdansararnir Tinna og Mjöll stíga fram. Atriðið er magnað. Tinna hendir Mjöll í jörðina og rífur hana upp á hárinu og þá er komið að Pétri.
"STOOOOPPP" öskrar sirkusstjórinn. Fólkið klappar. Sirkusstjórinn bendir fólkinu á að koma með og Pétur hoppar inn í bílinn. Næsta lag byrjar og skrúðgangan fer af stað niður eftir göngugötu Akureyrarbæjar.
Ég labba hraðar en ég ætla, bíllinn er að hverfa frá mér. Ég stoppa og sný mér við, í áttina að fólkinu sem streymir niður göngugötuna. Fólki bregður þegar það sér mig, "Ojh!" heyri ég stundum. Sumir brosa og eiga erfitt með að líta undan þegar ég stari beint í augun á þeim.
Ég fylgi stundum fólki, labba við hliðina á því eins og ég þekki þau, sé með þeim. Horfi fallega á þau og hálfbrosi. Það er gaman að sjá að fólki líður pínulítið óþægilega. Þannig á það að vera. Þá er atriðið að heppnast.
Bíllinn er langt á undan mér og þegar ég kem að Ráðhústorgi hefur mikill hópur fólks safnast fyrir. Ég heyri Sirkusstjórann tala, ég heyri ekki mikið. "Orðin sem ég nota skipta ekki máli", segir hann.
Ég sest á grasið og lít til hliðar. Þar er kona með myndbandsvél. Hún blikkar mig.
Ég stend aftur upp og færi mig. Labba með fram fólkinu. Ég sé Alís, hún er að ganga á línum. Henni virðist vera óglatt, hún riðar, dettur næstum.
Ég heyri Pétur segja við Sirkusstjórann að koma niður af pallinum. Tónlistin byrjar.
Tinna og Mjöll stíga fram.
Þær eru samstíga í dansi. Lagið, svo innilega hrollvekjandi. Svo heyri ég þegar hitt lagið kemur inn í og ég lít yfir á Parkour strákana. Þeir eru að gera sig tilbúna. Hinir strákarnir eru að gera sig tilbúna fyrir eldblásturinn.
Parkour strákur kemur hlaupandi og hoppar yfir Tinnu og Mjöll þar sem þær haldast í hendur. Eldblásturinn byrjar. Fólk er mjög hrifið af þessu.
Ég sé slökkviliðsmann færa fólk úr vegi og búa til smá bil á milli sín. Í smá stund held ég að það sé til þess að þeir hafi greiðan aðgang vegna þess að það er eldur í skálum á torginu en svo sé ég Parkour strák taka stökk niður á grasið.
Lagið er svo þungt og spennandi. Eldur er alltaf spennandi. Ég sé einn Parkour strákinn stökkva yfir eina eldskálina. Ég veit að það er kalt úti en ég finn ekkert fyrir því.
Lagið klárast og Sirkusstjórinn og Pétur skipa fólkinu að færa sig svo að kyndlabörnin komist að brjóstarhaldarakonunni. Við hin færum okkur að bílnum. Kastljósin sem voru á Ráðhústorginu deyja út.

Atriðið er búið.

Spennufall.

gömlu tímarnir

Eftir 8 daga er hálft ár þangað til ég verð tvítug.
Þá verð ég komin á þrítugsaldurinn. Þá má ég kaupa áfengi. Þá verð ég búin með tvo tugi ára.
Samt er ég bara rétt að byrja.
Önnur amma mín er 82. Og ég er rétt svo að verða 20. Þegar ég fæddist þá var hún 73.

Ég er búin að vera að skoða gömul blogg upp á síðkastið, rifja upp gamla tíma.
Mér finnst ótrúlega langt síðan ég var að skrifa þetta og upplifa þetta. Sumu var ég búin að gleyma, tímum sem ég hélt að ég myndi aldrei gleyma.
Margt er búið að breytast svo mikið, sambönd mín við fólkið sem skrifaði athugasemdir við bloggin mín eru svo allt öðruvísi og sum eru því miður bara voðalega lítil.
Suma þekki ég ekki einu sinni lengur.

Mér finnst samt svo gaman að rifja þetta upp, bæði það góða og slæma. Það eru bara 2-4 ár síðan ég skrifaði þetta en mér finnst svo ótrúlega langt síðan.
Sem er fyndið, af því að fólkið sem ég er að umgangast mest núna er að skríða upp úr þessum aldri. Samt finnst mér þau alls ekki voðalega ung eða óþroskuð eða neitt, nei... samt finnst mér svo langt síðan ég var á þeirra aldri. Spes.

Vá, ég verð að hætta að vera svona þegar ég blogga.

Einu sinni fór ég í bloggátak með vini mínum. Við blogguðum á hverjum degi í svona 2 mánuði held ég.
Ég held ég reyni það samt ekki aftur.

'i heard that you were trouble but i couldn't resist'

Gott lag
http://www.youtube.com/watch?v=IpOdAfs8jr0


I know your type (Your type)
Boy, you're dangerous
Yeah, you're that guy (That guy)
I'd be stupid to trust
But just one night couldn't be so wrong
You make me wanna lose control

Vissuð þið að ég hugsa of mikið?
Að stundum fæ ég í alvöru næstum því hausverk af því að ég hugsa svo mikið?
Ég ímynda mér heilu samræðurnar á milli mín og einhvers, og ég hef stundum átt erfitt með að muna hvort þetta gerðist eða hvort ég ímyndaði mér þetta.
Ég man líka aldrei hverjum ég er búin að segja hvað. Ég segi fólki stundum sömu söguna þrisvar.

Minnið í mér er svo fyndið.
Ég man hluti eins og afmælisdaga, bílnúmer, símanúmer, kennitölur, nöfn og tengingar á milli fólks en ég get ekki munað eftir þvottinum (sem minnti mig á að ég er með þvott í vélinni...), að gera eitthvað fyrir fólk, lyklarnir mínir, að borða og svo framvegis.
Og þó ég geti munað tölur og þannig, þá er ég svo ömurleg í stærðfræði að það er óþægilegt.

Af hverju bloggar maður?

You get what everyone else gets

Ég er ekki alveg búin að ákveða hvernig blogg þetta á að vera.
Er þetta svona "hæj í dag gerði ég þetta bæjj"? Nei, ég held samt ekki, maður verður svo fljótt leiður á því.

Af hverju var ég annars að búa þetta blogg til?
Allt sem ég hef að segja er ég ekki viss um að ég vilji setja á netið. Bæði af því að ég vil ekkert að fólk viti það og af því að ég vil ekki hræða fólk frá mér.

Hausinn á mér er að springa úr hugsunum.

Ég bara varð

Mig vantaði nefnilega blogg stað.
Spurning um hversu lengi þetta endist?

Einu sinni bloggaði ég svo mikið og mér finnst svo gaman að eiga þær minningar.

Þið bara minnið mig á þetta.

Tinna.