Fyrirgefðu blogspot

en tumblr vinnur

www.swissmocca.tumblr.com

Janúar

Er leiðinlegasti mánuðurinn á árinu.

Mér líkar alveg skelfilega illa við janúar.
Hann er kaldur (það er spáð 19 stiga frosti. NÍTJÁN Í MÍNUS.)
Hann er dimmur þó þa sé að verða alltaf bjartara
Hann er stingandi
Það gerist EKKERT í honum (nema að Sunna á afmæli en það er ekki fyrr en 29)

Ég þoli ekki janúar.

Jól

Ég elska jólin.
Ég elska þau af því að þau eru alltaf eins. Þau eru föst í hefðum og þau eru alltaf notaleg.
Ég elska þau af því að fólki þykir vænt um mig og gefur mér pakka til að sýna mér það.
Ég elska þau af því að ég fæ svo góðan mat og mamma gerir heitt súkkulaði. Súkkulaði, ekki kakó.
Ég elska þau af því að ég fæ nýjar bækur og það er bara allt annað að lesa jólabækur heldur en venjulegar bækur.
Ég elska jólin.

Ég er að eldast, jöbb. Bara rúmir 2 mánuðir í 20 ára afmælið mitt. Ég man þegar ég var yngri og heyrði að einhver væri 20... það var mjög há tala.
Og maður breytist þegar maður eldist. Viðhorf manns til margs breytist en maður heldur svo fast í það gamla.

Mér finnst margir segja fyrir hver jól að þau séu nú bara ekki í neinu jólaskapi.
Vitiði af hverju ég held það sé?
Af því að við viljum halda í barnslegu gleðina sem fylgir jólum.
Það er ekki hægt af því að við erum ekki börn lengur.

Ég hef alltaf verið jólabarn og ég verð æst þegar jólin eru að koma, svona svipað og börn geri ég ráð fyrir.
En það er samt öðruvísi. Þegar maður er barn þá er allt einhvern veginn ennþá nýtt af því að það er svo langt síðan jól voru síðast. Mér finnst ekki langt síðan síðustu jól voru.

Einu sinni var aðfangadagur mjög lengi að líða.
Í gær var ég varla vöknuð þegar ég var byrjuð að klæða mig í jólaföt - og samt vaknaði ég fyrir hádegi.

Fólk þarf að muna að það er að breytast og hætta að bera saman við fortíðina.
Fagna frekar nútíðinni og breytingunum því það er ekkert hægt að gera í þeim.
Þú verður aldrei aftur barn en þú missir af öllu því sem lífið býður upp á ef þú nýtir tímann til að vera í fýlu yfir því.

Elskaðu fortíðina
Fagnaðu nútíðinni
Hlakkaðu til framtíðarinnar

Gleðileg jól.

Trúarbrögð

Ekki ræða trúarbrögð við fólk því þú veist ekki hvernig það endar.
Þú veist ekki hvort manneskjan sem þú talar við er meira eða minna umburðarlynd gagnvart þínum trúarbrögðum hver svo sem þau eru - sama hversu umbyrðarlynd þau segjast vera.
Trúarbrögð eru og verða alltaf of heitt málefni til að fólk sem er ekki á sama plani geti rætt þetta.
Því miður.

Ætla að leggjast í rannsóknarvinnu varðandi jólin.

Hér er copy/paste af gömlu bloggi frá mér, aðeins breytt.

Ef ég fengi að ráða...

Þá yrðu börnin mín ekki skírð að kristilegum sið.
Ég myndi bjóða til nafnaveislu og fá einhvern góðan ræðumann til að vera með ræðu sem ég og maðurinn minn hefðum samið í sameiningu. Persónulega ræðu sem ég myndi vilja láta skrifa niður á blað, eitthvað svona skrautlega, setja í ramma og gefa barninu mínu í nefningargjöf sem það gæti átt og lesið yfir þegar það hefði aldur til.

Sama með giftinguna.
Ég myndi vilja hafa athöfnina úti, kannski listigarðinum á Akureyri. Sá sem framkvæmir athöfnina (hvort sem það er prestur eða einhver annar) myndi, eftir að maðurinn minn er kominn á pallinn, biðja fólk að loka augunum og hugsa um eitthvað fallegt, um ástina og kærleikann og ástæðuna fyrir því að við værum saman kominn þennan dag. Svo myndi lagið Untitled #4 (Njósnavélin) með Sigur Rós.
Ég vil ekki að prestur framkvæmi athöfnina, en það yrði bara að vera sameiginleg ákvörðun mín og þess sem ég giftist. Ég vil líka að ræða þess sem framkvæmir athöfnina sé samin af mér, manninum mínum og ræðumanni saman svo hún sé okkar og persónuleg. Vil svo fá að skrifa hana niður á skrautblað og ramma inn til að eiga. Engin hrísgrjón, bara sápukúlur.
Ég vil vera í stórum hvítum kjól. Það er ekkert tengt einhverju hreinleikadæmi úr kristni, heldur því að mér finnst stórir hvítir brúðarkjólar sjúklega flottir.
Ég vil að veislan sé í stórum sal. Er svo sem ekkert komin lengra með það. Hún á samt að vera skemmtileg ;)

Sama með jarðaförina... Ekkert trúartengt við hana.
Ég vil að ræðumaðurinn fái búta frá þeim sem vilja með orðum til mín eða um mig sem hann fer með í athöfninni. Svo yrði ég grafin í kirkjugarði - en ekki undir vígðri mold. Veislan er ekki í mínum höndum. Það þarf ekki einu sinni að vera veisla.


Mínar hugmyndir eru auðvitað byggðar á því sem ég lærði í æsku en það kemur úr kristni af því mér var kennt um Guð og Jesú. Þó ég trúi ekki á þá ennþá þá nota ég auðvitað það sem ég lærði í lífinu, ég er mótuð af því.
Ég held upp á jól. Ég held ekki upp á "krist-messu". Ég held upp á ljósið, kærleikann, ástina, fjölskylduna, vinina, nálægðina... ég held upp á það að gefa vinum mínum gjafir til að gleðja þá og borða góðan mat. Jólin snúast um það.
Ég held ekki uppá páska, en ég borða páskaegg.

Ég virði trú, en hún er ekki fyrir mig.
Ég hef mótað mína persónulegu trú sem virkar fyrir mig og engan annan. Ég ber nógu mikla virðingu fyrir trúarbrögðum til að setja mig ekki undir þeirra hatt af því að ég veit að ég gæti aldrei verið heilshugar sammála. Siðfræðin og boðskapurinn í flestum trúarbrögðum er eitthvað sem ég tileinka mér og minni trú án þess að bindast einni sérstakri skipulagðri trú. Mér finnst að trú eigi ekki að vera skipulögð af því að trú er eitthvað sem við mótum sjálf á lífsleiðinni eftir okkar reynslu og skoðunum.

Ég trúi.

Lady Gaga

Já, áfram með það

Fyrir þá sem halda að hún kunni ekkert og allt það bullkjaftæði:

http://www.youtube.com/watch?v=feYH_C75B18&feature=fvw
Byrja bara svona á mínútu 2 eða svo.

Have fun.

Reglur

Óskrifaðar reglur.
Fastar, óskrifaðar reglur.
Af hverju?
Nei, ég bara spyr. Sum ykkar fatta hvað ég meina, eða af hverju ég er að pæla í þessu og ég vildi að ég gæti sagt þetta beint út á bloggið en það er ekki hægt.
Hver ákvað og hvernig og af hverju og hvenær óskrifaðar reglur?
Fer það ekki eftir aðstæðum?
------
Af hverju byggist mín hamingja á hamingju annarra?
------
Ef ég á tvö eins dót og ég nota bara annað þeirra, því hitt er eldra og snjáðara... verð ég þá reið ef einhver annar eyðileggur það óvart?
Nei, skiptir ekki öllu, því ég á hvort sem er nýtt og betra dót sem er alveg eins og þjónar sama tilgangi. Ég er hamingjusamari með þetta dót.

Æji
Uss
Má alveg pæla ef ég vil

Det snurrar i min skalle
:)

?

[Varúð. Emo-ish væl blogg]

Einhvern tíma á lífsleiðinni lærir maður, ósjálfrátt, hvernig manni á líða við hvaða aðstæður.
Maður veit að maður á að vera sorgmæddur þegar einhver deyr og glaður þegar einhver giftir sig.
Maður veit að maður á að vera hræddur við hitt og þetta.

Auðvitað koma tilfinningar ósjálfrátt en þetta er samt líka lært, þú lærir að þetta er rétt leið til að bregðast við hlutunum. Þú veist að það er óviðeigandi að hlæja ef einhver deyr.

Stundum í lífinu hefur maður ekkert til að kvarta yfir.
En mannskepnan virðist þrífast á neikvæðni og leiðindum og býr til vandamál ef þau vantar. Ekki einu sinni reyna að segja mér neitt annað, við gerum þetta öll.
Ég er ekki að meina að fólk taki meðvitaða ákvörðun um að búa til leiðindi, en ef allt er í orden þá hefur maður ekkert að gera, ekkert vandamál til að leysa, ekkert markmið.
Sem er í sjálfu sér þversögn, ef þú ert fullkomlega hamingjusamur þá ertu það ekki af því að þú hefur ekkert vandamál.

Ég hef ekki yfir mörgu að kvarta og mér líður almennt séð mjög vel, algjörlega. Ég er á svo nýjum stað í lífinu og á leiðinni eitthvert sem ég vil vera að fara.
En samt kemur við og við einhver púki í mig, eins og alla, og býr til vandamál.
Eða, er ég að búa þau til eða er ég að afneita þeim stundum?

Stundum finnst mér eins og það sem mig virkilega langar að væla yfir sé svo ómerkilegt miðað við hvað aðrir mega væla yfir að það tekur því ekki, það sé bara athyglissýki því ég hafi það hvort sem er gott.
Þið þurfið ekkert að skilja hvað ég er að meina.

?